فرمت فایل: ورد - Word  

( مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 10
گسترش ارتباطات در سطح جهان، استفاده از سيستم‌هاي مخابراتي را با ظرفيت وسيع‌تر، پوشش بيشتر و كيفيت بهتر ايجاب مي‌كند. يكي از روش‌هايي كه مي‌تواند به طور مناسب جوابگوي نيازهاي فعلي و آتي بشر در اين زمينه باشد، استفاده از ماهواره‌هاي مخابراتي است. ماهواره مخابراتي، قمر مصنوعي يا سفينه‌اي است كه از طريق آنتن خود، سيگنال‌هاي الكتريكي را از فرستنده‌اي بر روي زمين دريافت مي‌كند. اين سيگنال‌ها به علت افت بسيار زيادي كه بر اثر طي مسير طولاني داشته‌اند توسط تقويت‌كننده‌هاي درون ماهواره تقويت مي‌گردند و سپس با فركانس نوسان‌ساز محلي مخلوط مي‌شود و تغيير فركانس مي‌دهد و سرانجام پس از تقويت مجدد به آنتن فرستنده ماهواره داده مي‌شود تا به طرف ايستگاه‌هاي زميني مورد نظر زير پوشش، فرستاده شود. چون ماهواره‌هاي مخابراتي سيگنال‌ها را تقويت مي‌كنند و بازگشت مي‌دهند، بيشتر به عنوان تكراركننده و رله‌ شناخته مي‌شوند و قادرند دو نقطه در فواصل بسيار دور را به هم ارتباط دهند. ماهواره‌‌هاي مخابراتي معمولاً در مدار خاصي از كره زمين به نام ژئوسنكرون (همزمان با حركت زمين) تقريباً در ارتفاع 36000 كيلومتري از سطح دريا قرار مي‌گيرند. (فاصله‌اي كه در آن از طرف زمين نيروي جاذبه به ماهواره وارد نمي‌شود) چنين ماهواره‌اي با سرعت و جهتي همسان با كره زمين در حال حركت است و دور كره زمين را در مدت 24 ساعت طي مي‌كند. در اين شرايط ماهواره در مكان بالاي خط استوا نسبت به زمين ثابت مي‌شود و از اين رو آنها از نظر فرستنده‌ها و گيرنده‌هاي روي زمين ثابت به نظر مي‌آيند. بنابراين به كمك فرستنده‌اي بر روي زمين و يك ماهواره بر روي مدار، مي‌توان سيگنال‌ها را به گيرنده‌هاي مستقر در بخشي از زمين فرستاد كه حدود يك‌سوم سطح زمين را بپوشاند به اين ترتيب مي‌توان حداقل با سه ماهواره با فواصل 120 درجه نسبت به هم و تعدادي مراكز فرستنده و گيرنده تمام نقاط روي زمين را تحت پوشش قرار داد. در حال حاضر سيستم ماهواره مخابراتي در سه ناحيه بر فراز اقيانوس‌هاي اطلس، هند و آرام قرار دارند و

قسمتی از محتوی متن پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در فروشگاه فایل آنی فایل را دانلود نمایید .

  

 « پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »