لینک خرید در پایین صفحه قرار دارد.

فایل آماده پرینت(با فرمت ورد)

تعداد صفحات:20

منابع‌ عظيم‌ ثروت‌هاي‌ خدادادي‌ ملت‌ ايران‌ در يكي‌ دو قرن‌ اخير مورد طمع‌ قدرت‌هاي‌ خارجي‌ بوده‌ است. در واقع‌ بخش‌ عظيمي‌ از تاريخ‌ معاصر ايران، تاريخ‌ رقابت‌هاي‌ آشكار و نهان‌ قدرت‌هايي‌ نظير روسيه‌ و انگليس‌ و بعدها شوروي‌ سابق‌ و امريكا براي‌ كسب‌ امتيازات‌ مختلف‌ سياسي، اقتصادي‌ و نظامي‌ در ايران‌ بوده‌ است. يكي‌ از موضوعات‌ مهم‌ و اصلي‌ رقابت‌ بين‌ اين‌ قدرت‌هاي‌ صاحب‌ نفوذ در ايران‌ در اوايل‌ قرن‌ بيستم‌ ميلادي، امتياز نفت‌ شمال‌ ايران‌ بود.

بررسي‌ پيشينه‌ اين‌ موضوع‌ نشان‌ مي‌دهد كه‌ چگونه‌ چند قدرت‌ استعماري‌ با استفاده‌ از ضعف‌ دولت‌هاي‌ ايران، براي‌ تصاحب‌ منابع‌ ثروت‌ ملت‌ ايران‌ همه‌ اصول‌ و قوانين‌ بين‌المللي‌ را كه‌ خود مدعي‌ وضع‌ و تدوين‌ آن‌ بوده‌اند، زير پا گذاشته‌ و از هر وسيله‌ ممكن‌ براي‌ خارج‌ كردن‌ رقيب‌ از صحنه‌ رقابت‌ بهره‌ جسته‌اند. و گاه‌ براي‌ به‌ غارت‌ بردن‌ منابع‌ ملتي، در پشت‌ پرده‌ با هم‌ كنار آمده‌ و به‌ تقسيم‌ ثروت‌ و غنايم‌ پرداخته‌اند.

امتياز نفت‌ شمال‌ ايران‌ از اين‌ لحاظ‌ موضوع‌ بكري‌ براي‌ مطالعه‌ رفتار قدرت‌هاي‌ خارجي‌ ذينفع‌ در آن‌ است؛ رفتاري‌ كه‌ يادآور جدال‌ گرگ‌ها بر سر صيد است‌ و ماهيت‌ چپاولگر آنان‌ را از پس‌ نقاب‌ شعارهاي‌ دروغين‌ تمدن‌ پيشرفت‌ نشان‌ مي‌دهد. با چنين‌ چشم‌اندازي، در اين‌ نوشتار تلاش‌ مي‌شود با بررسي‌ موضوع‌ امتياز نفت‌ شمال‌ ايران، به‌ اين‌ پرسش‌ها پاسخ‌ داده‌ شود كه‌ راز ابراز دوستي‌ و توجه‌ قدرت‌هاي‌ خارجي‌ به‌ ايران‌ چيست؟ آيا آنان‌ عاشق‌ چشم‌ و ابروي‌ ملت‌ ايران‌ هستند و به‌ تاريخ، تمدن‌ و فرهنگ‌ ايراني‌ علاقه‌ دارند و يا چشم‌ طمع‌ به‌ ثروت‌ اين‌ ملت‌ دوخته‌اند؟ تاريخ‌ نشان‌ مي‌دهد كه‌ تنها يك‌ فرضيه‌ اثبات‌ شده‌ براي‌ اين‌ پرسش‌ها وجود دارد و آن‌ اين‌ كه‌ همه‌ قدرت‌هاي‌ خارجي‌ به‌ «منافع‌ ملي» خود مي‌انديشند و تنها اصل‌ خدشه‌ناپذير و هميشگي‌ دوستي‌ها و دشمني‌هاي‌ آنان‌ با ملت‌هاي‌ ديگر، منافع‌ ملي‌ است. باز تاريخ‌ مي‌گويد كه‌ اين‌ قدرت‌ها اگر منافع‌ ملي‌ خود را در نابودي‌ ملتي‌ ببينند، از آن‌ دريغ‌ نمي‌كنند. رفتار سه‌ قدرت‌ شوروي‌ (سابق)، انگلستان‌ و امريكا در قبال‌ امتياز نفت‌ شمال‌ ايران، موضوع‌ مورد بررسي‌ اين‌ نوشتار است‌ تا با استفاده‌ از يك‌ پديده‌ تاريخي، الگوي‌ رفتاري‌ آنان‌ بازشناسي‌ شود؛ الگويي‌ كه‌ تنها به‌ زمان‌ گذشته‌ تعلق‌ ندارد، بلكه‌ در شرايط‌ فعلي‌ هم‌ مصداق‌هاي‌ بسياري‌ براي‌ آن‌ وجود دارد. در واقع‌ رفتار چهاركشور روسيه‌ تزاري، شوروي‌ سابق، انگلستان‌ و امريكا با چهار سيستم‌ سياسي‌ و فرهنگي‌ -- ايدئولوژيك‌ متفاوت‌ با هم‌ مقايسه‌ مي‌شود.