لینک خرید در پایین صفحه قرار دارد.

فایل آماده پرینت(با فرمت ورد)

تعداد صفحات:32

اسلام و اعلامية جهاني حقوق بشر

منظور از اين مقايسه؟

شكي نيست كه اين اعلاميه، براي روشن كردن افكار، و جلوگيري از تعديات، و آماده كردن مردم، براي محترم شمردن حقوق ديگران، و تفاهم بيشتر، اثر بسزائي داشته و در حد خود، قدم بزرگي بود كه در تاريخ بشريت، برداشته شده است.

ولي منظور ما اينست كه مي‌خواهيم بدانيم: اين همه سروصدائي كه اين اعلاميه در جهان، به راه انداخته، افكار عمومي ملتها را بخود جلب كرده و در هر مجلس و محفل و كنفرانسي، با آب و تاب خاصي از آن ياد مي‌شود، و براي سالگردش، جشنها مي‌گيرند، مطبوعات و دستگاههاي تبليغاتي درباره‌اش مديحه‌سرائي مي‌كنند، مقاله‌ها و كتابچه‌هاي ويژه‌اي دربارة اهميت و عظمت آن، نشر مي‌دهند، و بعنوان آخرين و كوبنده‌ترين حربة حقوقي، از مواد آن، استفاده مي‌نمايند، آيا از نظر حقوقي مي‌تواند بپاية قوانين اسلامي برسد يا خير؟

آيا چه تناسبي بين اين اعلاميه كه وسيلة متخصصين و شخصيتهاي بزرگ حقوقي دنياي روز، تنظيم شده و از زير نظر 48 شخصيت ممتاز كشورهاي مختلف، گذشته، با اعلاميه ديگري بنام اسلام، كه به وسيلة يك مرد درس نخوانده و مكتب نرفته‌اي بنام «محمد‌بن عبدالله ص» در شبه جزيرة عربستان، آن هم در چهارده قرن پيش، تنظيم و ؟آورده شده وجود دارد؟!

آيا اين دو اعلامية جهاني (اسلام ـ اعلامية جهاني حقوق بشر) در چه قسمتهايي با هم تصادم، و در چه مواردي با هم، توافق دارند؟

آيا در مواردي كه با هم، تصادم دارند، حق با كدام است؟ اسلام يا اعلامية جهاني حقوق بشر؟

و بالاخره، آيا اين اعلاميه، مشتمل بر مسائل حقوقي جديد و ارزنده‌اي است كه در آئين همه‌جانبة اسلام، نباشد؟ و يا آنكه محتويات آن، تنها براي دنياي اروپا و غرب، كه تازه چند صباحي است، دوران توحش و جهالت را پست سر، گذارده (اگر اينطور باشد) و قدم بدائرة تمدن و تكامل نهاده است، تازگي دارد، و اما براي سرزمينهائيكه بوسيلة شعاع تعليمات حياتبخش اسلام، از دورانهاي بسيار پيش، روشن شده و داراي تمدن درخشان و چشم‌گيري بوده است، به هيچوجه تازگي نداشته بلكه از مسائل پيش پا افتاده بشمار مي‌رود؟!

آيا هر چه را كه اعلامية حقوق بشر، مقرر مي‌دارد، بايستي همانند «وحي» چشم و گوش بسته تنها به اين دليل كه: محصول جهان غرب، و افكار گروهي روشنفكر است، پذيرفت، ولي محتويات آئين اسلام را به جرم اينكه مربوط به چهارده قرن پيش است، بايستي كنار گذاشت و ناديده گرفت؟!

اينها و صدها مسائل ديگر، مطالبي هستند كه تدريجاً در اين كتاب، مورد تجزيه و تحليل، قرار خواهد گرفت و پاسخ‌هاي صحيح و روشن به آنها داده خواهد شد.

اسلام آئين مساوات است

اسلام برخلاف سنتهاي قبيلگي و افتخارات قومي، و رسوم و آداب منطقه‌اي كه در زمان ظهورش، در دنيا رواج داشت كه گروهي خودكامه از راه داشتن ثروت شخصيت قبيلگي، زبان، نژاد، رنگ .... بر گروه ديگر، تفاخر كرده امور ياد شده را ماية امتياز انساني ديگر مي‌دانستند و از اين راه، همواره غول اختلاف و جنگ و تجاوز و اسعمار، دندان خود را به كيان هستي آنان، فرو مي‌بردند و ديو كينه و نزاع، ساية شوم خود را بر سر آنا گسترده داشت، قلم بطلان و نادرستي كشيد و رسماً عليه اينگونه عقائد زشت و ناصواب، قيام پيگير و مجدّانه كرد.

اسلام درعين آنكه مي‌داند، افراد بشر از لحاظ سازمان خلقت، چه از نظر مظاهر مادي و چه از نظر لياقت و استعداد و مظاهر روحي، يكسان نيستند ولي اين نابرابري و عدم مساوات را ملاك برتري و امتياز بعضي ديگر ندانسته، همة افراد بشر را از لحاظ حقوق و تكاليف، برابر مي‌داند «بعضكم من بعض».