مقدمه

آنچه كه شعر نو را از شعر كهن جدا مي‌كند، فقط سبك و ساختار آن نيست ، بلكه محتوا و نگرش آن نيز تفاوت دارد. شاعر نو از مردم، مي‌گويد و از مسائل آنان. شاعراني مثل نيما، شاملو، فروغي، هدايت و اخوان ثالث كه در اين امر، درخشيده‌اند از بطن مردم برخاستند و براي مردم، سخن گفتند. آنچه مسلم است، شرايط اجتماعي و حوادث سياسي، بسيار بر شاعران، مؤثر مي‌باشد.

اشعار اخوان ثالث كه در دوران 1320 تا 1369 سروده شده است به روشني، گوياي شرايط اجتماعي زمان خود، نابساماني‌ها، غربزدگي‌ها، استثمارشدن‌ها و بي كفايتي شاهان و دولت مي‌باشد. اخوان نارضايتي و نااميدي خويش را در تمام اشعارش، چه با زبان كهن و چه با سبك نيما، بيان كرده است.

او اشعار خود را، در مجموعه‌هاي زير سروده است: ارغنون، زمستان، آخر شاهنامه، از اين اوستا، زندگي مي‌گويد اما …، در حياط كوچك پائيز در زندان، دوزخ اما سرد، تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم و كه جانشين نام كتاب چاپ نشده اوست، كه «شوش و دوباره جهانم آه» ، بهترين آنها است.

از اين اشعار، زمستان مورد نظر است و پيرامون حوادث سالهاي سرودن اين شعر، بحث و بررسي شده است.

انتشار : ۱۴ اسفند ۱۳۹۶ تعداد بازدید : 664

برچسب های مهم

تحقیق درباره تحليل شعر زمستان